Llais

Beth yw llais os na chaiff ei glywed?
Sibrwd coll, gair a beidiodd.
Ei glywed ble? Gartref, ar lwyfan, yn y dorf?
Neu unman—yn adleisio’n gorff?

Clywn lawer llais o’n hamgylch ni—
Rhieni, brodyr, teulu’n cri.
Doethineb neiniau, ffrindiau’n rhydd,
Ond beth am leisiau sydd â grym?

Athrawon, meddygon, a’r heddlu glas—
A ydym yn gwrando? Neu’n troi’n mas?
A ydym yn gweld eu geiriau’n glir,
Neu’n gadael iddynt fynd i’r gwynt yn rhydd?

A beth am arweinwyr, uchel eu gradd—
Cynghorwyr, gweinidogion, llawn rhagrith a thrach?
Siarad am doriadau, cwyno am wlad,
Ond a glywant ein lleisiau ni o gwbl erioed?

Pryd mae llais yn peidio â bod?
Pan fo’n sgript, yn syniad ffôl.
Dadleuon gwag, yr un hen stori,
Yr un hen sain, yn ailadrodd eto.

Ond hwn—hwn yw fy llais i,
Dim sgript na geiriau benthyg gennyf fi.
Ac yma heddiw, trwy air a chân,
Mae’r llais hwn yn sefyll, yn cael ei glywed, yn llawn.

Llais yw grym, nid sŵn sy’n llosgi,
Mwy na sibrwd, mwy na sôn.
Mae llais yn werthfawr, yn gryf ac yn rhydd,
A diolch i VoiceBox, fe glywir fy llais tawel heddiw.